Melanie van der Zwan

Afgestudeerd in 2012 als osteopaat aan het Internationale Academie Osteopathie (IAO). Sinds 2013 werkzaam in mijn eigen praktijk als osteopaat. Getrouwd en moeder van drie jonge kinderen.

Ik ben ruim 20 jaar werkzaam in de medische wereld. Voordat ik in 2007 startte met de 5-jarige opleiding osteopathie, werkte ik als anesthesie-assistent in verschillende ziekenhuizen in zowel binnen- en buitenland.

Mijn besluit om mij volledig te richten op osteopathie kwam doordat ik als patiënt zelf geïnspireerd raakte. Waar de reguliere geneeskunde mij helaas niet verder konden helpen bij mijn rugklachten, heeft osteopathie er namelijk voor gezorgd dat ik volledig klachtenvrij ben.

De kracht van osteopathie werd voor mij een tijdje later nogmaals bevestigd, toen ik van dichtbij ondervond wat osteopathie voor baby’s en kinderen kon betekenen.

Dit was mede de rede dat ik in september 2013 de tweejarige postgraduate opleiding “Osteopathie bij kinderen” heb gevolgd. Met deze extra verdieping behandel ik al meerdere jaren met veel plezier en met goede resultaten baby’s en kinderen.

In de afgelopen jaren heb ik diverse cursussen en congressen gevolgd.

Ik bengeregistreerd bij het NRO (Nederlands Register voor Osteopathie). De NRO staat garant voor kwaliteit, controle en bijscholing van erkende osteopaten in Nederland. Daarnaast ben ik ook lid van de NVO (Nederlandse Vereniging voor Osteopathie).

In memoriam – Gilles van de Bunt

Op 13 september 2020 is mijn lieve collega Gilles van de Bunt door een noodlottig ongeval plotseling overleden.
Gilles was een hele fijne en gevoelige osteopaat, maar bovenal een vriend. Gilles was daarnaast ook voorzitter van de beroepsvereniging voor Osteopaten. Met een luisterend oor voor iedereen, maar met een duidelijke mening was hij een inspiratie en baken voor velen. Op privé-vlak waren we nauw betrokken bij elkaar en was hij geregeld onderdeel van ons gezin. Mijn kinderen zullen zich vooral zijn goocheltrucs herinneren. Er is door Gilles menig muntje uit een oor getoverd bij hen. Mijn dochter schreef bij zijn overleden de allermooiste zinssnede recht uit haar hart: Nee, niet jij Gilles, waarom jij….
Dat is kort gezegd ook de verbijstering die bij iedereen leeft: uit het leven gerukt, te vroeg, onbegrijpelijk. Alsof je nog iedere dag vanaf je snelle fiets, zo de praktijk in komt wandelen. Voor een goed gesprek, een klusje of natuurlijk voor je patiënten.

We zullen je blijven missen Gilles,
Ooit zien we elkaar weer.